سابقه و هدف: مصرف و تقاضای خون در بیمارستان های زمان حاضر با توجه به مدیریت خون بیمار دچار چالش اساسی شده است. به منظور تخمین میزان مصرف خون، داده های میزان تقاضا و مصرف به ازای هر بخش حائز اهمیت است. در این تحقیق وضعیت درخواست کراس مچ و مصرف خون در بخش های مختلف بزرگترین بیمارستان های شمال غرب کشور ایران (شماره 1 و 2)، مورد ارزیابی قرار گرفت.مواد و روش ها: در این مطالعه گذشته نگر توصیفی، اطلاعات واحدهای خونی کراس مچ شده و مصرفی دو بیمارستان از استان آذربایجان شرقی جمع آوری شدند و نسبت واحدهای خونی کراس مچ شده به تزریق شده (C⁄T) محاسبه شدند. یافته ها توسط آزمون های آمار توصیفی و 18 SPSS تجزیه و تحلیل شدند. یافته ها: از 36210 واحد خونی کراس مچ شده، 19329 واحد تزریق شدند و از کل واحدهای کراس مچ شده، حدودا 53.4% آن ها مصرف شدند. در کل نسبت کراس مچ به تزریق خون 1.9 بود. بیشترین C⁄T مربوط به بخش فک و صورت (10.4) و کمترین C⁄T مربوط به بخش1.3) ICU ) بود.نتیجه گیری: نسبت C⁄T، میزان درخواست و مصرف خون در مقایسه با جدول های MSBOS موجود در دنیا بالاتر است، و به نظر می رسد که باید وارد فاز مداخله به منظور کاهش مصرف و استفاده از روش های مدیریت خون جهت کاهش مصرف خون شویم.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

زمینه: خون ریزی شدید طی عمل سزارین با افزایش مرگ و میر و ناخوشی مادر همراه است که در صورت عدم تزریق به موقع خون به مرگ وی منجر می شود. هدف: مطالعه به منظور تعیین فراوانی تزریق خون در سزارین انجام شد تا به این سئوال پاسخ دهد که آیا برای عمل سزارین ذخیره 2 واحد خون کراس مچ شده ضرورتی دارد یا نه؟ مواد و روش ها: این مطالعه آینده گر از آبان ماه 1379 به مدت یک سال در بیمارستان کوثر قزوین انجام شد. ابتدا نام بیمارانی که طی عمل سزارین، ریکاوری و تا سه روز بعد از عمل در بخش جراحی خون دریافت کرده بودند ثبت شد. سپس با بررسی دفتر آزمایشگاه و خون های ارسالی به اتاق عمل و بخش جراحی و مطابقت آن با دفتر اتاق عمل و بررسی پرونده بیماران مربوطه آمار قبلی به تایید رسید. در ضمن هموگلوبین قبل از سزارین و 8 ساعت پس از دریافت خون نیز ثبت می شد. یافته ها: شیوع انتقال خون در بیمارستان کوثر قزوین تا 72 ساعت بعد از عمل 0.86% و در اتاق عمل41/0% بود. میانگین هموگلوبین قبل از عمل در بیماران 9/10 گرم در دسی لیتر و 8 ساعت پس از تزریق خون 61/8 گرم بر دسی لیتر بود. نتیجه گیری: با توجه به شیوع کم تزریق خون در سزارین، ذخیره 2 واحد خون کراس مچ شده برای عمل سزارین ضرورتی ندارد و تنها ذخیره خون به صورت نوع و غربال گری (Type & Screen) وجود یک آزمایشگاه آماده و منظم با پرسنل مجرب کافی است.

سابقه و هدف: با در نظر گرفتن الگوی نامناسب مصرف خون در کشور و محدود بودن منابع آن، با استفاده از روش صحیح درخواست خون، می توان این منابع را برای بیماران بیشتری به کار گرفت. هدف از این مطالعه، بررسی نحوه کاربرد خون در بیمارستان ها و بخش های مختلف شهرستان رشت بود.مواد و روش ها: در این مطالعه که به روش توصیفی-مقطعی انجام شد، به روش نمونه گیری تصادفی درخواست های خون بیستم هر ماه در سال 1386 در پنج بیمارستان رشت مشخص و داده های 491 بیمار بررسی شد. درخواست های مربوط به بیماران تالاسمی وارد مطالعه نشد. نسبت تعداد خون آزمایش تجانس شده به خون تزریق شده (C/T) در کل و برای بیمارستان ها و بخش ها محاسبه و مقایسه شد. یافته ها با استفاده از آزمون t و نرم افزار  SPSS 15تجزیه و تحلیل شدند.یافته ها: شاخص کلی 9/1=C/T در مقایسه با مقدار مورد انتظار (3-2) در حد قابل قبول بود ولی در مراکز مختلف تفاوت آشکاری وجود داشت. بیشترین درخواست از بخش های جراحی (8/42%) و کمترین از بخش های داخلی (1/7%) بود. میانگین هموگلوبین در بیماران جراحی که خون دریافت کرده بودند، 19/2±03/9 بود.نتیجه گیری: الگوی مصرف گلبول قرمز متراکم در رشت ایده آل نبود؛ ولی در بخش زنان برخلاف مطالعه های مشابه در کشور، مناسب بود که شاید علت آن داشتن کمیته انتقال خون بیمارستانی فعال و کارآمد باشد. به نظر می رسد علل مختلفی از جمله عدم تشکیل کمیته های انتقال خون بیمارستانی و عدم شرکت فعال پزشکان صاحب نظر در آن و فقدان نظارت و ضمانت اجرای آیین نامه ها از جمله موانع اصلاح الگوی مصرف خون باشد .

پیش زمینه و هدف: اغلب واحدهای خونی که به شکل رایج قبل از جراحی های انتخابی به شکل کراس مچ شده ذخیره می شوند، مورد استفاده قرار نمی گیرند. این مطالعه با هدف بررسی عینی نتایج عادت مرسوم ذخیره خون قبل از جراحی های انتخابی در بیمارستان های امام خمینی و شهید مطهری شهرستان ارومیه انجام شده است.مواد و روش کار: در این مطالعه توصیفی مقطعی در مدت حدود 3 ماه تعداد واحدهای خون ذخیره شده کراس مچ شده و تزریق شده در 29 نوع عمل جراحی، روی 895 بیمار بررسی شد. معیارهای نسبت کراس مچ به انتقال خون، شاخص انتقال خون و احتمال انتقال خون به طور کلی و به تفکیک اعمال جراحی استخراج شد.یافته ها: برای 895 نفر بیمار مورد بررسی، در مجموع 1732 واحد خون کراس مچ شده ذخیره و از این تعداد، 222 واحد خون در اتاق عمل به 144 نفر بیمار تزریق شده بود. نسبت کل کراس مچ به انتقال خون و شاخص کل انتقال خون به ترتیب برابر با 7.8 و 0.25 بود. با استثنای اعمال جراحی گاسترکتومی و دبریدمان زخم سوختگی در مورد تمام اعمال جراحی، نسبت کراس مچ به انتقال خون بسیار بالاتر از حد قابل قبول (2.5) بود. همچنین بالاترین شاخص های انتقال خون در اعمال جراحی گاسترکتومی، ازوفاژکتومی و جا اندازی باز شکستگی ساق پا بود.بحث و نتیجه گیری: روش رایج درخواست ذخیره خون برای اعمال جراحی انتخابی به شدت باعث دور شدن از معیارهای استاندارد می شود. با رعایت اصول صحیح سفارش خون می توان از میزان درخواست های غیر ضروری، کمبود کاذب خون، فشار به مراکز انتقال خون، و افزایش ضایعات به میزان زیادی کاست. به نظر می رسد، لازم است در روش ذخیره سازی خون قبل از جراحی های انتخابی بازنگری جدی بعمل آید.

سابقه و هدف: تروما یکی از شایع ترین علل مراجعه به بخش اورژانس است. در مطالعه حاضر، نسبت خون کراس مچ شده به ترانسفوزیون (C/T) و شاخص تزریق خون (TI) در بیماران ترومایی دریافت کننده خون به منظور آگاهی بیمارستان ها در مورد هماهنگی بین میزان نیاز واقعی و درخواست خون بررسی گردید. مواد و روش ها: این مطالعه مقطعی گذشته نگر، در سال 1399 در بخش اورژانس بیمارستان بعثت همدان بر روی پرونده 384 بیمار انجام گرفت. جهت ثبت داده های دموگرافیک و فرم درخواست خون بیماران واجد شرایط، از یک چک لیست استفاده شد. در نهایت داده ها با آزمون های آماریt مستقل و آنالیز واریانس یک طرفه و توسط نرم افزار آماریSPSS نسخه22 مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته ها: 576 واحد خون از 813 واحد کراس مچ شده، به 384 بیمار ترومایی تزریق شده بود. C/T و TI به ترتیب41/1 و51/1 بود. تعداد واحد خون درخواستی، تعداد واحد خون تزریق شده و نسبت C/T در بیماران دارای ترومای نافذ (79/1 ± 63/1) به طور معنا داری بیشتر از ترومای غیر نافذ (09/1 ± 26/1) بود(0001/0

سابقه و هدف: معمولا در اکثر جراحی ها، همه خون های ذخیره شده به مصرف نمی رسند و قسمتی از خون ها هدر می روند. مهم است که ذخیره خون قبل از جراحی مناسب و منطقی باشد. در این مطالعه میزان خون ذخیره و مصرف شده در اعمال جراحی شکمی بررسی و سعی شد که معیارهایی برای پیش بینی نیاز به تزریق خون و راه کارهایی برای کاهش ذخیره خون ارایه گردد.مواد و روش ها: در این مطالعه مقطعی آینده نگر، 400 بیمار که قرار بود به صورت الکتیو تحت عمل جراحی شکمی قرار گیرند و برای آن ها درخواست ذخیره خون شده بود، وارد مطالعه شدند. قبل از جراحی، تعداد واحد خون ذخیره شده درخواستی ثبت شد. در حین عمل جراحی، میزان خون از دست رفته محاسبه و ثبت گردید. در پایان خون های مصرف شده و یا بازگردانده شده نیز ثبت شد. برای بررسی آزمون های کمی از t-test استفاده شد.یافته ها: برای 400 بیمار، 832 واحد خون ذخیره شده بود که برای 346 واحد، کراس مچ انجام و 212(%25.4) واحد به 134(%33.5) نفر تزریق گردید. نسبت خون کراس مچ شده به تزریق شده معادل C/T=1.63 محاسبه شد. میزان هموگلوبین و طول مدت جراحی از متغیرهای مرتبط با تزریق یا عدم تزریق خون بود.نتیجه گیری: به دلیل این که در اکثر جراحی ها همه خون های ذخیره شده به مصرف نمی رسند، توصیه می شود ذخیره خون قبل از جراحی به حداقل رسانده شود و با حفظ زنجیره سرد، حمل و نقل و نگهداری خون به ویژه با تهیه یخچال مخصوص نگهداری خون در اتاق عمل، از هدر رفتن خون های مصرف نشده جلوگیری شود.

زمینه و هدف: کارآمدی پروتکل های سفارش و تزریق خون، می تواند به صورت هدفمند باعث جلوگیری از اتلاف خون در بخش های بیمارستانی و به دنبال آن باعث کاهش بار اضافی روی بانک خون و صرفه جویی در هزینه ها شود. در این مطالعه توصیفی، میزان درخواست و مصرف خون در بخش های مختلف بیمارستان آموزشی ولی عصر (عج) بیرجند بررسی شدند تا گامی موثر در جهت آگاهی مراکز درمانی در مورد هماهنگی میزان نیاز و درخواست خون برداشته شود. روش تحقیق: در این مطالعه توصیفی، تعداد 1617 بیمار از 16 بخش از بیمارستان آموزشی و درمانی ولی عصر (عج) بیرجند که متقاضی دریافت خون بودند، در طی 4ماه ابتدایی سال 1392 مورد بررسی قرار گرفتند. با استفاده از اطلاعات به دست آمده، نسبت خون های کراس مچ شده به تزریق شده (C/T)، مقدار متوسط واحدهای خون تزریق شده به هر مریض کراس مچ شده (TI) و احتمال یک تزریق خون در یک پروتکل درمانی (T%) محاسبه گردید.یافته ها: از 2201 واحد کراس مچ شده، 1394 واحد، به 624 بیمار تزریق شد. نسبت C/T کمتر از 2.5، T% بالاتر از 50% و TI بیشتر از 0.5 محاسبه گردید. بیشترین میزان C/T در بخش زایشگاه و کمترین آن در بخش ENT بود. در بخش های زایشگاه و زنان، میزان C/T و TI بیش از حد نرمال بود. شاخص های کلی C/T، TI و T%، در بخش های مختلف بیمارستان به ترتیب: 1.5، 1.3 و 60.1% محاسبه شد.نتیجه گیری: نتایج نشان داد که الگوی تقاضا و مصرف خون در این بیمارستان از وضعیت مطلوب برخوردار است. در عین حال، الگوی مصرف خون در بعضی از بخش ها مانند بخش زنان و زایمان مطلوب نبود. با توجه به این نتایج، ضرورت بازنگری در نحوه سفارش خون و ایجاد یک سیستم نظارتی دقیق در مدیریت ارتباط بانک خون و بخش ها پیشنهاد می شود.

لطفا برای مشاهده متن چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.